Chili!

We zijn er inmiddels al bijna een week.
Op de vlucht naar Santiago zat ik naast een vrouw die ongeveer de hele weg in mijn oor gesnurkt heeft. Gevolg: bijna geen oog dichtgedaan. Daarenboven verschillen NZ en Chili maar liefst 16 uur, waardoor we vroeger in Santiago toekwamen dan we in Auckland vertrokken waren... Gevolg: een jetlag om U tegen te zeggen. Naar goede gewoonte recupereerde Jesse 3 keer zo snel als ik, waardoor hij op de 2e dag al wat sightseeing kon gaan doen terwijl ik nog in bed lag met het gevoelsequivalent van een vieze kater. Toen Jesse later met onze Belgisch-Chileense hosts (die we via CouchSurfing leerden kennen) een spaghetti carbonara nuttigde, kende ik het genoegen om de Chileense WC-pot van naderbij te beschouwen.
Soit, op de 3e dag kwam ook ik de jetlag te boven en konden we tot de ontdekking komen dat Santiago ons niet echt kon boeien. Het is een grote, grijze stad, vol smog, met enkele leuke wijken en straten.
Bijgevolg zaten we al snel op de nachtbus naar Puerto Varas, een oude Duitse kolonie en de toegangspoort tot Patagonie. Puerto Varas is een klein stadje aan de vulkaan Osorno. Na het vergaren van zoveel mogelijk info hebben we echter besloten om niet veel dieper in Patagonie te reizen, omdat de gelijkenissen met het Zuideiland van NZ te groot zijn: er moeten opeens keuzes gemaakt worden, we zijn hier immers maar 5 weken. Bijgevolg gaat de reis morgen richting Bariloche, Argentinie. Daar steken we over naar de oostkust, waar er onder andere pinguins op het menu staan! Ik kan niet wachten om terug oog in oog te staan met mijn geliefkoosde diersoort!

Tot nu toe doet Chili heel erg Europees aan: de mensen zijn hier eerder blank, de straten in erg goede staat en de huizen vrij modern. Wat ons opvalt is dat ze hier zot zijn van taart: op elke hoek van de straat vindt ge een koffiehuis met wel 10 soorten van het zwaarste gebak. Verder zijn we nog niet veel culinaire hoogstandjes tegengekomen.
Vergis u niet: het is hier prachtig en we zijn ontzettend enthousiast. De afgelopen dagen hadden we enkel de indruk dat we NZ nog niet hadden verlaten... Daar komt morgen hopelijk verandering in!

Manmanman toch

Na veel wikken en wegen, nadenken en discussiëren, besloten we om de reis naar Auckland vrijdagavond reeds in te zetten.
Op die manier zouden we zaterdag volledig uittrekken om het buske leeg te mesten en aan de grote kuis te onderwerpen, en vervolgens zondag ons verkopers-geluk te beproeven op de grote carmarket die wekelijks plaatsvindt op de paardenrenbaan van Auckland.
En zo geschiedde het. Of toch bijna.
Zaterdag verliep alles volgens plan. Het buske was spik en span en Jesse had er zelfs een "brand new car"-geurtje aan toegevoegd! Ik had alle gerief gekuist en de lakens gewassen, zodat ons buske zich van zijn beste kant kon tonen op de automarkt.
Zondag voor dag en dauw richting Ellerslie, op naar de renbaan.
Maar het rond punt voor de ingang van de renbaan was volledig versperd toen we er toe kwamen. Mannen met gele hesjes stonden er met hun armen te zwaaien: ze wilden onze aandacht vestigen op het volgende plakkaat: "Sorry, no carmarket today"
Wat?!? Typisch, was het enige dat we op de terugweg konden denken.
Tijd dus voor plan B.
Posters gemaakt en opgehangen in alle hostels. Annonces op het internet. Na 2 dagen 1 reactie. Auw. Daar werd ik een beetje zenuwachtig van...
Plan C?
Een backpackers-carmarket (lees: garage), letterlijk tot de nok volgestoempt met auto's en buskes van toeristen die wanhopig wachten op potentiële kopers. Voor 89 dollar kregen we 3 dagen de tijd om ons buske in die garage van de hand te doen. Maar de concurrentie was er talrijk en het stond er BOMVOL sleeen en bakken! Ge kon er uw kont nauwelijks draaien (ja, dat geldt ook voor de benige kont van Jesse en niet alleen voor die van mij), dus laat staan uw buske. Gevolg: Jesse reed buske tegen muur! Voor 1 keer slaag ik erin om de Hyacint in mij te onderdrukken en BOEM, meneerke rijdt tegen ne muur! Net op het moment dat we geïnteresseerden hadden. Dus Jesse stapt uit met de gevleugelde woorden "nu ben ik hier natuurlijk tegen die muur gereden!" Ik kreeg bijna de kramp nondedomme! We moesten het koel spelen, want als het koppel doorkreeg dat Jesse juist een deuk in den otto gereden had, dan moesten we zeker iets van de prijs afdoen. En ze gingen al een "mechanical check" laten doen, wat betekende dat we sowieso de prijs moesten verlagen als bleek dat er iets niet in orde was. STRESS!
Bang wachtten we het resultaat van de mechanical check af (wij hadden geen check gedaan en het risico genomen, dus we hadden geen flauw idee wat ze konden vinden). Resultaat: problemen met het differentieel (wat dat ook moge zijn), geraamde kosten 550 dollar.
Wat volgde waren koele onderhandelingen. En uiteindelijk zijn we er in geslaagd: ONS BUSKE IS VERKOCHT! Aan de eerste geïnteresseerden dan nog wel!!!
Dus ondanks de stress is het allemaal heel vlot verlopen.
Er stonden massa's buskes afgeprijsd voor een snelle verkoop omdat de eigenaars morgen (of gisteren) hun vlucht uit NZ nemen... Dat is pas penibel!

Hehe, wij halen opgelucht adem.

Al 4 maanden onderweg. We beginnen het te voelen, want de laatste week hebben we met gemengde gevoelens rondgetoerd. Het weer begon te slabakken en onze rug verlangde naar meer comfort, waardoor kamperen opeens heel wat minder romantisch werd... Na ongeveer 3 maanden NZ konden we ons trouwens niet van het gevoel ontdoen dat we het hier nu wel gezien hadden. Onze motivatie om de toerist uit te hangen zakte dan ook pijlsnel naar een dieptepunt. Maar het uiterste noorden van het land stond nog steeds op onze to-do-list en gelukkig kon het alle verwachtingen overtreffen. De ene baai volgde het andere verlaten strand op. Echt gezellig. We gingen van stranden die ook als autostrade dienst doen, naar duinen waarin ge kunt kamperen, naar verfrissende duiken in de azuurblauwe zee,... Nooit gedacht dat Nieuw Zeelandse stranden zo exotisch konden voelen.

Intussen zijn we toegekomen in Auckland. Eerste indruk: het is hier wel ca va. Morgen gaan we de stad eens tegoei verkennen. En ons buske opblinken. Want zondag gaan we naar een automarkt om het te verkopen. Aiaiai, ik hoop dat het vlot van de hand gaat!

Wat vonden we leuk aan NZ?
Mooie stranden, de pinguïns, de NZ dollar die heel laag staat, de snow-capped mountains, de gigantische burgers (ook vegetarische variant beschikbaar), de zeehonden, Rupert en co, de walvissen.

Wat vonden we niet leuk aan NZ?
De wegenwerken!
Achter elke bocht schuilde wel een "uneven surface" of "stop on request". In het Zuiden interesseerde het ons geen fluit, maar hier in't Noorden waren we niet meer alleen op de baan en was het om piepeloerezot van te worden. Ik geloof dat mijn Hyacint Bucket-gehalte gepiekt heeft.


De Japan-knoop is eindelijk doorgehakt: we gaan! Onze tijd in Australië wordt dus in 2 gedeeld: van 29 juni tot 28 juli gaan we naar het land van de rijzende zon! Daarom ben ik nu wanhopig op zoek naar de emailadressen van de Japanners in '98. Het zou toch te gek zijn om terug naar Itami te gaan!

Ik weet het, we zijn dikke vette opportunisten. Maar kunt ge't ons kwalijk nemen? I don't think so!

laatste weken NZ

Tja, waar zijn we in tussentijd allemaal mee bezig geweest?
Na de Tongariro crossing waren we 3 dagen zo stijf als een hark: Jesse had last van de kuiten, ik van de knieen. We hebben ons wel de bedenking gemaakt hoe "convenient" alles in Nieuw-Zeeland is. Ge rijdt een stad binnen, volgt de pijlen naar het information-centre, waar ze u doodgooien met folders en plannetjes van de omgeving, de activiteiten zijn talloos. Heel makkelijk allemaal.
Zo gingen we ook naar Rotorua, een groot thermisch/vulkanisch gebied. De Duitsers van de Tongariro-crossing zeiden: "you'll smell it before you see it" en niets was minder waar: 5km voor het binnenrijden van het stadje hadden Jesse en ik al ruzie over wie die scheet gelaten had. Neenee, grapje, maar de stank was inderdaad alomtegenwoordig. Denk rotte eieren.
Maar de stank werd al snel gecompenseerd door het meest ongelooflijke vulkanische landschap. In het stadspark zagen we overal willekeurig damp opstijgen. Net buiten de stad lag Wai-O-Tapu, waar de vulkanische activiteit zich concentreert. Gevolg: wild kokende modderpoelen, een geisertje, kraters in alle kleuren van de regenboog, veeeel damp en meren in de gefliptste kleuren. Echt niet normaal. De gigantische geiser werkt een keer per dag op commando: dat hebben we aan ons voorbij laten gaan: we hadden geen zin om dit natuurschoon "en masse" van op een tribune te bewonderen.

Soit, na Rotorua ging de reis weer richting kust.
In Mount Maunganui kregen we het Beverly Hills-gevoel: alle locals vullen daar precies hun dag met joggen, koffie drinken en mekaar tegenkomen. De mensen waren er mooier, de huizen moderner en de vibe exclusiever. Echt iets voor ons dus!
Jesse kreeg het er wel aan de stok met een lokale surf dude, die de toeristen in zijn golven wilde uitroeien. Ach ja.

Nu in de buurt van Raglan, DE surfspot van NZ. Rip Curl organiseert hier dit weekend een grote wedstrijd, dus dat was een beetje een domper op de feestvreugde. Er lag zeker 50 man op een stukske van 200 meter in het water...

Het weer begint precies ook te slabakken: gisteren viel de regen de ganse dag met bakken uit de lucht. We vroegen ons al af waarom iedereen zei dat het hier zoveel regende. ;-)

De komende week gaan we in topsnelheid de rest van het Noordereiland bezoeken, om rond de 1e maart met ons buske op de automarkt in Auckland aan te komen. Hopelijk gaat dat vlot van de hand!
Het is dus tijd om afscheid te nemen van NZ want het volgende avontuur loert al om de hoek!

Dikke knuffels!

Nog enkele feiten

+ grote verpakkingen (bvb 36 blikskes cola) zijn duurder dan kleine verpakkingen (vb 8 blikskes cola)

+ de mensen lopen hier allemaal (jong en oud, rijk en arm) op hun blote voeten rond: weer of geen weer, het is blijkbaar echt hip.

+ ze maken hier frieten van kumera (zoete patat), en die worden geserveerd met ketchup of aioli: wij zijn fan!

+ Tomkat is deze week in het een boekske opnieuw zwanger EN kondigt volgens het ander boekske de echtscheiding aan, gebaseerd op DEZELFDE foto's.

+ Brad heeft een drankprobleem

+ Angelina heeft een eetstoornis

+ Posh en Becks gaan weeral uit elkaar

+ het is blijkbaar roddelkomkommertijd

+ ik hoor intussen bij het selecte clubje van mensen dat in de supermarkt de roddelboekskes leest ipv ze te kopen

+ 9 kansen van de 10 is het dak van een huis gemaakt met golfplaten.

+ Soms moet ge op de snelweg invoegen langs de "snelle" kant

+ we hebben een accident gehad: op een 6-armig rond punt

+ Jesse zat achter het stuur ;-)

+ gelukkig zijn we verzekerd en was er niet al te veel schade

+ voorrang verlenen is nu topprioriteit ;-)

+ de Nieuw-Zeelanders noemen Australië het "Westereiland"

+ opossums zijn een grote plaag: er zijn er ongeveer 70 miljoen!!! Dit komt omdat het dier geïmporteerd werd vanuit Australië en hier geen natuurlijke vijanden heeft. De kiwi's gaan uit de bocht om de opossum te raken ipv hem te ontwijken.

+ Slechts 5% van de "bevolking" bestaat uit mensen

Na meer dan een week het Noordereiland verkend te hebben, is het weer dringend tijd voor een bericht op ons blogske...

Ik zal beginnen met het heuglijkste nieuws: ik word meter! Jochem en Valerie verwachten een tweeling en ik mag meter zijn van een van de twee babytjes. Leuk he! De vraag werd mij, iets minder conventioneel, al skypend over het wereldwijde web gesteld, en het was nogal een emotioneel moment... De dagen erna heb ik toch effe met heimwee geworsteld...

Enfin: het Noorderleiland.
In Wellington werden we welkom geheten door een aantal lijmsnuivende daklozen. Toen wisten we het: we zijn in een stad ! Gebouwen die hoger waren dan 2 verdiepingen, meisjes die modieus gekleed waren, het obligate schorremorrie en mannen in kostuum. Geen hillbilly-redneck toestanden, geen broskes met nekmatjes, minder mannen met water in de kelder en geen vettige fish 'n chip-shop als enige toevluchtsoord als we geen zin hebben om te koken. Het was eens wat anders.

Daarna door naar de kust: Jesse wilde golven hebben. Geen golven: zee weigerde dienst. Ach ja. Dan maar het binnenland in.
Zo belandden we in Taupo op een freedomcampsite (waar ge dus gratis en voor niks moogt liggen) naast Charles en zijn 3 kinderen. Charles die nog in stam leefde tot hij 11 jaar was. Wel geschift om zijn verhalen te horen. Over hoe de Maori, die eigenlijk het wiel nog niet uitgevonden hadden, een cultuur opgedrongen kregen die in verhouding zo modern was. Geen wonder dat dat moeilijkheden heeft gegeven. Den Charles hield nog sterk vast aan de traditie, maar hij kon er ook een serieuze zaag over spannen. En zo kwam Jesse alles te weten over het luisteren naar bomen, het zoeken van een geschikte wandelstok, het jagen, het vissen, het maken van een bijl, het verschil tussen weed van de hydrocultuur en de goeie ouwe kweek in de aarde, de taal van de Maori, het voeren van oorlog, kannibalisme, bloedwraak, het belang van familie,... en ging ik ondertussen met de kinderen spelen. ;-)
Neenee: het was wel leuk om deze kant van Nieuw-Zeeland te leren kennen, daar hadden we al lang op gehoopt.

Soit, aan het kampvuur bij Charles leerden we 2 Duitsers kennen, waarmee we samen de Tongariro Crossing hebben gedaan. Dit is een wandeling van 18,5 km, 700 meter klimmen en 1100 meter dalen, langs de befaamde actieve vulkaan Mount Doom (ja, die uit de film), oftewel Mount Ngauruhoe, over enkele kraters, langs prachtige groenblauwe en blauwgroene meren en dat alles in een lekkere sulfergeur. Het was echt prachtig. We begonnen in een woestijnachtig landschap, met de gigantische vulkaan op de achtergrond. De klim naar de top was walgelijk, maar het uitzicht op de krater en de Emerald meren was gewoon grandioos. Indrukwekkend, machtig schoon. Daar waren we het allemaal over eens. Op de top waaiden we bijna weg (letterlijk), dus dat was spannend, maar de afdaling was pas het echte werk. Het ging echt steil naar beneden soms, en het laatste uur voelde ik mijn knieën branden. De laatste minuten leken wel uren en ik ben echt diep moeten gaan, maar na 7 uur wandelen stonden we aan ons buske. Vandaag loop ik krom! Aiaiai. Chapeau voor Nadine en Chris die al zoveel geklommen hebben! Zet NZ maar op uw lijst van bestemmingen!

Soit, de komende dagen spenderen we weer aan de kust, zodat Jesse zijn hart kan ophalen in 't zeetje. Zijn surfcapaciteiten vorderen!

Het begint door te dringen dat we stillekes aan afscheid moeten nemen van NZ: nog 3 weken rondreizen en dan naar Auckland om het buske te verkopen. Dat zal ook een belevenis worden!

Vaarwel Zuidereiland

Hallo,

Het Wwoofen is alweer efkes verleden tijd: 2 weken geleden hebben we afscheid genomen van de familie Ward. Alles was heel fijn, maar iedere dag 4 uur werken?!? Pffffft, wij hadden nood aan Vakantie! Dus hebben we onze reis op het Zuidereiland nog wat verdergezet.

We begonnen met het doorsteken over Arthur's Pass (verliep heel vlot nadat we onze radiator hadden laten fiksen, oef!) naar de West Coast. Iedereen is hier zot van de West Coast, het is daar zo "ongerept". Ongerept?!? Ongecultiveerd ja! Inteelt godverdomme! Westport spande de kroon: de hele bevolking was daar ongetwijfeld samengesteld uit een zeer beperkte genen-poel. Quasimodo zou daar de schoonheidswedstrijd winnen!
Ach ja, Jesse heeft er toch nog leuk gesurft. Toch ene die content was. ;-)

Daarna zijn we 2 dagen gaan kayaken in het Abel Tasman National Park. Goude stranden, regenwoud en veeeeeeeel azuurblauw water. Dat was eens iets anders dan een afvaart van de Lesse! Hard peddelen wel, want we hadden meestal wind op kop! Maar ik heb me volledig gegeven om niet nog eens alle clichés die er over mij bestaan te bevestigen... Eat that, juffrouw Els! Zelfs onze Jesse was verbaasd over mijn roei-capaciteiten!

Overmorgen nemen we de ferry naar het Noordereiland. Daar reizen we dan nog 5 weken rond, en op 11 maart vliegen we naar Chili. We hebben de reiskriebels dus goed te pakken! Het komt er op neer dat we te veel tijd uitgetrokken hebben voor Nieuw-Zeeland, omdat hier werken gene zak opbrengt. Daarom zijn we op zoek gegaan naar een leuker alternatief en zo zijn we bij Zuid-Amerika uitgekomen... We hebben daar wel maar 5 weekskes, dus het zal geen uitgebreide rondreis worden, maar een eerste kennismaking met het continent... Alle tips zijn welkom!

Ziezo, het is hier alweer een warme zonnige dag, dus wij gaan onze tocht verderzetten en een mooi strand uitkiezen!

Hasta Luego!

Jesse & Ine