Al 4 maanden onderweg. We beginnen het te voelen, want de laatste week hebben we met gemengde gevoelens rondgetoerd. Het weer begon te slabakken en onze rug verlangde naar meer comfort, waardoor kamperen opeens heel wat minder romantisch werd... Na ongeveer 3 maanden NZ konden we ons trouwens niet van het gevoel ontdoen dat we het hier nu wel gezien hadden. Onze motivatie om de toerist uit te hangen zakte dan ook pijlsnel naar een dieptepunt. Maar het uiterste noorden van het land stond nog steeds op onze to-do-list en gelukkig kon het alle verwachtingen overtreffen. De ene baai volgde het andere verlaten strand op. Echt gezellig. We gingen van stranden die ook als autostrade dienst doen, naar duinen waarin ge kunt kamperen, naar verfrissende duiken in de azuurblauwe zee,... Nooit gedacht dat Nieuw Zeelandse stranden zo exotisch konden voelen.

Intussen zijn we toegekomen in Auckland. Eerste indruk: het is hier wel ca va. Morgen gaan we de stad eens tegoei verkennen. En ons buske opblinken. Want zondag gaan we naar een automarkt om het te verkopen. Aiaiai, ik hoop dat het vlot van de hand gaat!

Wat vonden we leuk aan NZ?
Mooie stranden, de pinguïns, de NZ dollar die heel laag staat, de snow-capped mountains, de gigantische burgers (ook vegetarische variant beschikbaar), de zeehonden, Rupert en co, de walvissen.

Wat vonden we niet leuk aan NZ?
De wegenwerken!
Achter elke bocht schuilde wel een "uneven surface" of "stop on request". In het Zuiden interesseerde het ons geen fluit, maar hier in't Noorden waren we niet meer alleen op de baan en was het om piepeloerezot van te worden. Ik geloof dat mijn Hyacint Bucket-gehalte gepiekt heeft.


De Japan-knoop is eindelijk doorgehakt: we gaan! Onze tijd in Australië wordt dus in 2 gedeeld: van 29 juni tot 28 juli gaan we naar het land van de rijzende zon! Daarom ben ik nu wanhopig op zoek naar de emailadressen van de Japanners in '98. Het zou toch te gek zijn om terug naar Itami te gaan!

Ik weet het, we zijn dikke vette opportunisten. Maar kunt ge't ons kwalijk nemen? I don't think so!

laatste weken NZ

Tja, waar zijn we in tussentijd allemaal mee bezig geweest?
Na de Tongariro crossing waren we 3 dagen zo stijf als een hark: Jesse had last van de kuiten, ik van de knieen. We hebben ons wel de bedenking gemaakt hoe "convenient" alles in Nieuw-Zeeland is. Ge rijdt een stad binnen, volgt de pijlen naar het information-centre, waar ze u doodgooien met folders en plannetjes van de omgeving, de activiteiten zijn talloos. Heel makkelijk allemaal.
Zo gingen we ook naar Rotorua, een groot thermisch/vulkanisch gebied. De Duitsers van de Tongariro-crossing zeiden: "you'll smell it before you see it" en niets was minder waar: 5km voor het binnenrijden van het stadje hadden Jesse en ik al ruzie over wie die scheet gelaten had. Neenee, grapje, maar de stank was inderdaad alomtegenwoordig. Denk rotte eieren.
Maar de stank werd al snel gecompenseerd door het meest ongelooflijke vulkanische landschap. In het stadspark zagen we overal willekeurig damp opstijgen. Net buiten de stad lag Wai-O-Tapu, waar de vulkanische activiteit zich concentreert. Gevolg: wild kokende modderpoelen, een geisertje, kraters in alle kleuren van de regenboog, veeeel damp en meren in de gefliptste kleuren. Echt niet normaal. De gigantische geiser werkt een keer per dag op commando: dat hebben we aan ons voorbij laten gaan: we hadden geen zin om dit natuurschoon "en masse" van op een tribune te bewonderen.

Soit, na Rotorua ging de reis weer richting kust.
In Mount Maunganui kregen we het Beverly Hills-gevoel: alle locals vullen daar precies hun dag met joggen, koffie drinken en mekaar tegenkomen. De mensen waren er mooier, de huizen moderner en de vibe exclusiever. Echt iets voor ons dus!
Jesse kreeg het er wel aan de stok met een lokale surf dude, die de toeristen in zijn golven wilde uitroeien. Ach ja.

Nu in de buurt van Raglan, DE surfspot van NZ. Rip Curl organiseert hier dit weekend een grote wedstrijd, dus dat was een beetje een domper op de feestvreugde. Er lag zeker 50 man op een stukske van 200 meter in het water...

Het weer begint precies ook te slabakken: gisteren viel de regen de ganse dag met bakken uit de lucht. We vroegen ons al af waarom iedereen zei dat het hier zoveel regende. ;-)

De komende week gaan we in topsnelheid de rest van het Noordereiland bezoeken, om rond de 1e maart met ons buske op de automarkt in Auckland aan te komen. Hopelijk gaat dat vlot van de hand!
Het is dus tijd om afscheid te nemen van NZ want het volgende avontuur loert al om de hoek!

Dikke knuffels!

Nog enkele feiten

+ grote verpakkingen (bvb 36 blikskes cola) zijn duurder dan kleine verpakkingen (vb 8 blikskes cola)

+ de mensen lopen hier allemaal (jong en oud, rijk en arm) op hun blote voeten rond: weer of geen weer, het is blijkbaar echt hip.

+ ze maken hier frieten van kumera (zoete patat), en die worden geserveerd met ketchup of aioli: wij zijn fan!

+ Tomkat is deze week in het een boekske opnieuw zwanger EN kondigt volgens het ander boekske de echtscheiding aan, gebaseerd op DEZELFDE foto's.

+ Brad heeft een drankprobleem

+ Angelina heeft een eetstoornis

+ Posh en Becks gaan weeral uit elkaar

+ het is blijkbaar roddelkomkommertijd

+ ik hoor intussen bij het selecte clubje van mensen dat in de supermarkt de roddelboekskes leest ipv ze te kopen

+ 9 kansen van de 10 is het dak van een huis gemaakt met golfplaten.

+ Soms moet ge op de snelweg invoegen langs de "snelle" kant

+ we hebben een accident gehad: op een 6-armig rond punt

+ Jesse zat achter het stuur ;-)

+ gelukkig zijn we verzekerd en was er niet al te veel schade

+ voorrang verlenen is nu topprioriteit ;-)

+ de Nieuw-Zeelanders noemen Australië het "Westereiland"

+ opossums zijn een grote plaag: er zijn er ongeveer 70 miljoen!!! Dit komt omdat het dier geïmporteerd werd vanuit Australië en hier geen natuurlijke vijanden heeft. De kiwi's gaan uit de bocht om de opossum te raken ipv hem te ontwijken.

+ Slechts 5% van de "bevolking" bestaat uit mensen

Na meer dan een week het Noordereiland verkend te hebben, is het weer dringend tijd voor een bericht op ons blogske...

Ik zal beginnen met het heuglijkste nieuws: ik word meter! Jochem en Valerie verwachten een tweeling en ik mag meter zijn van een van de twee babytjes. Leuk he! De vraag werd mij, iets minder conventioneel, al skypend over het wereldwijde web gesteld, en het was nogal een emotioneel moment... De dagen erna heb ik toch effe met heimwee geworsteld...

Enfin: het Noorderleiland.
In Wellington werden we welkom geheten door een aantal lijmsnuivende daklozen. Toen wisten we het: we zijn in een stad ! Gebouwen die hoger waren dan 2 verdiepingen, meisjes die modieus gekleed waren, het obligate schorremorrie en mannen in kostuum. Geen hillbilly-redneck toestanden, geen broskes met nekmatjes, minder mannen met water in de kelder en geen vettige fish 'n chip-shop als enige toevluchtsoord als we geen zin hebben om te koken. Het was eens wat anders.

Daarna door naar de kust: Jesse wilde golven hebben. Geen golven: zee weigerde dienst. Ach ja. Dan maar het binnenland in.
Zo belandden we in Taupo op een freedomcampsite (waar ge dus gratis en voor niks moogt liggen) naast Charles en zijn 3 kinderen. Charles die nog in stam leefde tot hij 11 jaar was. Wel geschift om zijn verhalen te horen. Over hoe de Maori, die eigenlijk het wiel nog niet uitgevonden hadden, een cultuur opgedrongen kregen die in verhouding zo modern was. Geen wonder dat dat moeilijkheden heeft gegeven. Den Charles hield nog sterk vast aan de traditie, maar hij kon er ook een serieuze zaag over spannen. En zo kwam Jesse alles te weten over het luisteren naar bomen, het zoeken van een geschikte wandelstok, het jagen, het vissen, het maken van een bijl, het verschil tussen weed van de hydrocultuur en de goeie ouwe kweek in de aarde, de taal van de Maori, het voeren van oorlog, kannibalisme, bloedwraak, het belang van familie,... en ging ik ondertussen met de kinderen spelen. ;-)
Neenee: het was wel leuk om deze kant van Nieuw-Zeeland te leren kennen, daar hadden we al lang op gehoopt.

Soit, aan het kampvuur bij Charles leerden we 2 Duitsers kennen, waarmee we samen de Tongariro Crossing hebben gedaan. Dit is een wandeling van 18,5 km, 700 meter klimmen en 1100 meter dalen, langs de befaamde actieve vulkaan Mount Doom (ja, die uit de film), oftewel Mount Ngauruhoe, over enkele kraters, langs prachtige groenblauwe en blauwgroene meren en dat alles in een lekkere sulfergeur. Het was echt prachtig. We begonnen in een woestijnachtig landschap, met de gigantische vulkaan op de achtergrond. De klim naar de top was walgelijk, maar het uitzicht op de krater en de Emerald meren was gewoon grandioos. Indrukwekkend, machtig schoon. Daar waren we het allemaal over eens. Op de top waaiden we bijna weg (letterlijk), dus dat was spannend, maar de afdaling was pas het echte werk. Het ging echt steil naar beneden soms, en het laatste uur voelde ik mijn knieën branden. De laatste minuten leken wel uren en ik ben echt diep moeten gaan, maar na 7 uur wandelen stonden we aan ons buske. Vandaag loop ik krom! Aiaiai. Chapeau voor Nadine en Chris die al zoveel geklommen hebben! Zet NZ maar op uw lijst van bestemmingen!

Soit, de komende dagen spenderen we weer aan de kust, zodat Jesse zijn hart kan ophalen in 't zeetje. Zijn surfcapaciteiten vorderen!

Het begint door te dringen dat we stillekes aan afscheid moeten nemen van NZ: nog 3 weken rondreizen en dan naar Auckland om het buske te verkopen. Dat zal ook een belevenis worden!