Vaarwel Zuidereiland

Hallo,

Het Wwoofen is alweer efkes verleden tijd: 2 weken geleden hebben we afscheid genomen van de familie Ward. Alles was heel fijn, maar iedere dag 4 uur werken?!? Pffffft, wij hadden nood aan Vakantie! Dus hebben we onze reis op het Zuidereiland nog wat verdergezet.

We begonnen met het doorsteken over Arthur's Pass (verliep heel vlot nadat we onze radiator hadden laten fiksen, oef!) naar de West Coast. Iedereen is hier zot van de West Coast, het is daar zo "ongerept". Ongerept?!? Ongecultiveerd ja! Inteelt godverdomme! Westport spande de kroon: de hele bevolking was daar ongetwijfeld samengesteld uit een zeer beperkte genen-poel. Quasimodo zou daar de schoonheidswedstrijd winnen!
Ach ja, Jesse heeft er toch nog leuk gesurft. Toch ene die content was. ;-)

Daarna zijn we 2 dagen gaan kayaken in het Abel Tasman National Park. Goude stranden, regenwoud en veeeeeeeel azuurblauw water. Dat was eens iets anders dan een afvaart van de Lesse! Hard peddelen wel, want we hadden meestal wind op kop! Maar ik heb me volledig gegeven om niet nog eens alle clichés die er over mij bestaan te bevestigen... Eat that, juffrouw Els! Zelfs onze Jesse was verbaasd over mijn roei-capaciteiten!

Overmorgen nemen we de ferry naar het Noordereiland. Daar reizen we dan nog 5 weken rond, en op 11 maart vliegen we naar Chili. We hebben de reiskriebels dus goed te pakken! Het komt er op neer dat we te veel tijd uitgetrokken hebben voor Nieuw-Zeeland, omdat hier werken gene zak opbrengt. Daarom zijn we op zoek gegaan naar een leuker alternatief en zo zijn we bij Zuid-Amerika uitgekomen... We hebben daar wel maar 5 weekskes, dus het zal geen uitgebreide rondreis worden, maar een eerste kennismaking met het continent... Alle tips zijn welkom!

Ziezo, het is hier alweer een warme zonnige dag, dus wij gaan onze tocht verderzetten en een mooi strand uitkiezen!

Hasta Luego!

Jesse & Ine

Tussendoortje

enkele weetjes:

-op uw 15e kunt ge hier beginnen aan uw rijbewijs.

-ik ben zot van "hokey pokey", luchtige, harde, karamelachtige snoep, meestal omhuld met chocolade, waarvan ik in België nog nooit een waardig equivalent gezien heb.

-hier zijn meer Japanse restaurants dan in Japan zelf en kinderen zijn hier gek van sushi

-tom cruise en/of katie holmes staan elke week op de cover van minstens 2 roddelboekskes

-brangelina wordt ook op de voet gevolgd

-het Rad van Fortuin werkt hier nog steeds met een prijzenwinkel ipv geld.

-Australië is het "vetste" land ter wereld. We vermoeden dat Nieuw-Zeeland niet veel lager in de ranking staat

-het gigantische aanbod aan cookies, muffins (oa triple chocolate), scones en cakes zijn daar waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor

-ze verkopen Belgian Cookies/Cakes: gigantische koeken/cakes met een roze suikerlaag op die geen van ons beiden ooit in België gezien heeft

-wanneer een bepaalde winkel kortingsbonnen uitgeeft, dan accepteren ze die ook bij de concurrent!

-pot noodle, onze "aiki noodles" ed, worden hier met hopen gegeten en de kinderen eten het bij voorkeur droog en gekruimeld... ik heb het 1 keer geprobeerd (niet droog uiteraard, dat was een brug te ver) en vond het niet te vreten... Jesse vond het OK.

-ondanks het feit dat ze aan de linkerkant van de baan moet rijden, geven ze toch voorrang van rechts

-een andere lekkernij is een spek (marshmallow) met een laagje karamel, omhuld met chocolade.

-Burger King doet een menu (burger, frieten, drankje +ijsje) voor 5,50 dollar (ongeveer 2,5 euro)

-de pinkers staan aan de andere kant, wat in het begin resulteert in het aanzetten van de ruitenwissers als je ergens af wil draaien

-bonen in tomatensaus smaken hier naar zwanworstjes. DE-GOU-TANT!!!

-er zijn meer schapen in Nieuw-Zeeland dan mensen

-er zijn meer koeien dan schapen

-ondanks het overvloedige aantal koeien is kaas hier pokkeduur

-in een tankstation kunt ge alleen maar aan het loket betalen, tankstation gesloten = geen benzine meer

-naft kost ongeveer de helft van bij ons

-Jesse is fan van pies. Zoute pasteien gevuld met een dikke vleespap. De kinderen houden hier van de vulling en laten het deeg liggen. Ik vind de vulling gewoonweg walgelijk.

-blikskes cola zijn hier geen 33, maar 35,5 cl

-met bankcontact kunnen ze in de winkel ook geld terug op uw rekening zetten (als er u bvb teveel aangerekend werd)

Wwoof

Hallo,

Nu de feesten volledig verteerd zijn, is het nog eens tijd voor een nieuw berichtje...

Eerst en vooral: wij wensen iedereen een spetterend 2009, hopelijk wordt het minstens even vruchtbaar als 2008!

We hebben Nieuwjaar gevierd met een paar mensen die we hebben leren kennen toen we net aangekomen waren in Nieuw-Zeeland. Eerst samen gegeten en gedronken, daarna van het zeer korte vuurwerk genoten, vervolgens nog wat gedronken, beetje gekletst, nog wat gedronken en uiteindelijk besloten om de stad in te gaan. De Italiaan die voor ons gekookt had, had jammer genoeg ook de drank aangekocht: een mengeling van goedkope warme witte wijn, gekoelde rode wijn en wodka. De wereld op z'n kop, dachten wij, dus probeerden we onze alcohol-intake zoveel mogelijk te beperken tot wodka.
Aangekomen in hartje Christchurch kozen we met ons eurogroepje een "clubje" uit met een bescheiden rij en idem toegangsprijs. De rij werd langzaam naar binnen geloodsd, en na een uur hadden we de ingang eindelijk in vizier. En de ingang ons. Dat wil zeggen: de bouncers hadden Jesse in't vizier. Terwijl de zatte, kort gerokte, nippel-slippende tienermeisjes lustig naar binnen zwalpten, werd Jesse William Bas zorgvuldig uit de rij geplukt. Reden: oogjes paraplu. Dat betekende meteen het einde van de nieuwjaarsfestiviteiten.
De volgende dag hebben we integraal in bed gespendeerd. Shotjes wodka zijn blijkbaar zo onschuldig niet.

Na onze verrijkende ervaringen in Christchurch trokken we noordwaarts richting Kaikoura, om walvissen te spotten. De potvis komt daar in groten getale voor en dat wilden we zeker niet missen! Jullie vonden het blijbaar ook de moeite, want we hebben gemerkt dat het filmpje al vaak bekeken werd op flickr!
Ondanks de immense omvang van de potvis, was het vastleggen van de beelden niet simpel: de golfslag en de wind waren zo sterk dat we er duchtig zeeziek van werden en dat we ons nauwelijks overeind konden houden op het dek...

Op dit moment zijn we aan het wwoofen in Rangiora. "Willing Work On Organic Farm" is een wereldwijd netwerk van mensen die kost en inwoon bieden in ruil voor enkele uren werk. Jesse en ik verblijven nu in een prachtig historisch huis in koloniale stijl, bij een papa en zijn 3 dochters. Enkele uren per dag proberen we zijn tuin onder controle te krijgen: GEEN lachertje want het is eerder een wildernis! We zijn intussen bijna experts in het verdelgen van onkruid, Vic en mama en papa zullen het graag horen! Hoe lang we blijven weten we nog niet, het is wel leuk om een paar dagen niet den toerist uit te hangen.

Later meer nieuws,

Jesse en Ine